www.katalog.auto-abc.com.pl Open Directory > Society > People > Obecne programy szkolne zawieraj¹ wiele materia³ów, które stwarzaj¹ liczne okazje dla rozwijania zainteresowañ, Programy wspó³czesnej szko³y podstawowej czy œredniej podaj¹ przykxady tak wielu sytuacji ¿yciowych, ¿e trudno wyobraziæ sobie dziecko, które nie mog³oby w nim znaleŸæ wielu interesuj¹cych elementów. Na ogó³ dzieci przejawiaj¹ zainteresovvanie, kiedy siê ucz¹, jednak¿e wiele z nich opuszcza co dzieñ sz¹~.lê cz~-ni:¹c takie uwagi : "Ach, te nudziarstwa, nie lubiê tego". Dlaczeg~a ~:.zeci _ak uw a¿aj¹? W jaki sposób mo¿na pobudzaæ zainteresow--~~e w k::Ÿs3e s~"~calnej `~-.-.iêdzy inteligencj¹, osi¹gniêciami a innymi czynnikami, oraz ich implikacji.d~ G. K. Bennett, H. G. Seashore i A. G. Wesman Differeutial Aptitude Tests: Manual. Wyd. 2, New York 1952, Psychological Corporation.z H. C. Lindgren Mentol Health in Education. New York 1954, Henry Holt Company, Inc., s. 93 - 94.70 77 82 71 69W roku 1949 ukazaxa siê Skala Inteligencji dla Dzieci Wechslera, ró¿ni¹ca siê od poprzedniej i oddzielnie wystandaryzowana. Mo¿na j¹ stosowaæ w badaniach osób w wieku od 5 lat a¿ do okresu mxodzieñczego. Testy dla dzieci i doros³ych pokrywaj¹ siê czêœciowo; ka¿dy z nich mo¿e byæ u¿yty do pracy z m³odzie¿¹. Skala Inteligencji dla Dzieci Wechslera skxada siê z 5 testów werbalnych i z 5 testów niewerbalnych, z dwoma testami alternatywnymi, jednym werbalnym i jednym niewerbalnym. Uzyskuje siê trzy wyniki i trzy ilorazy.114-, powstawanie i rozwój 318 - 323 - zawodowe 324 - 326ROZW6J POSTAW, ZAINTERESOWAÑ I WARTOSCI433Badania jednak wykaza³y, ¿e nawet dziecko w wieku przedszkolnym jest zdolne do rozwi¹zywania problemów. Jeden z badaczy 19 bada³ zachowanie siê 44 dzieci w wieku od 19 do 44 miesiêcy w kilku seriach sytuacji problemowych nieco podobnych do tych, które stosowa³ Kóhler w badaniach szympansów 2~. W jednej z serii sytuacji wymagano od dziecka. ¿eby umieœci³o pieniek, krzes³o, pieniek postawiony pionowo lub pieniek ustawiony na wierzchu skrzynki, w taki sposób, aby zdobyæ za~~-iesz~n¹ zabawkê Przy drugiej serii problemów dzieci wsadzano do kojca. gaœ zaha~i-ka zrado«-ala ciê na zei~,·n¹trz. 2eby otrzymaæ przedmiot. dz_ec~ muaia³~- gêgn¹æ przez prêg- za pomc=c¹ kijka, zamieniæ mio-t³e: na kij, za pomoc¹ ki-ótszeao œñ;ka s~~naæ n~_~ _lnw dlu¿szy, którv· z kolei umo¿liwi osi¹gniêcie zabawki, oraz z³oŸcæ t-azem~ d~~~ie czêœci wêdziska. Wyst¹pi³o 72 procent mo¿liwej liczby rozwi¹zañ. Rozvri¹zania stanowi³y dowód zdolnoœci zrozumienia problemu oraz dostrze¿enia i zastosowania œrodków umo¿liwiaj¹cych osi¹gniêcie celu. Autor stwierdzi³, ¿e bez wzglêdu na rodzaj reakcji na sytuacjê problemow¹, rozwi¹zanie problemu wystêpowa³o tylko wówczas, kiedy dziecko zrozumia³o istotê problemu.telektualnym, ma trudnoœci emocjonalne. Wspó³zale¿noœæ pomiêdzy czynnikami emocjonalnymi a intelektualnyymi wystêpuje tu bardzo wyraŸnie. ~11e rola, jak¹ odgrywaj¹ uczucia; uwidacznia siê równie¿ i u tych, którzy odnosz¹ sukcesy, a nawet maj¹ wybitne osi¹gniêcia w nauce formalnej.-, wspó³zawodnictwo i wspó³praca 435 - 436Wartoœci, które dotycz¹ utrzymywania ¿ycia ludzkiego, z pewnoœci¹ nale¿¹ do procesu wychowawczego. Pragnienie ¿ycia nale¿y stawiaæ wy¿ej ni¿ inne pragnienia jednostki, je¿eli ma siê je chroniæ. Wszystkim dzieciom, bez wzglêdu na wiek, powinno siê uœwiadamiaæ, ¿e wartoœæ dotycz¹ca ¿ycia ludzl~ego przew~-¿sza ~~szell~e inne wartoœci. Przyjmuje siê, ¿e dzieci posiadaj¹ talie wartoœci, ale czêste wypadki bezmyœlnych zabójstw wskazuj¹, ¿e rozwoju tego rodzaju wartoœci nie powinno siê pozostawiaæ przypadkowi. Rozwój wartoœci zwi¹zanych z utrzymaniem ¿ycia powinno siê rozpoczynaæ od rozwoju instynktu samozachowawcze= go jednostki i rozwój ten kontynuowaæ dalej, a¿ do rozwoju wartoœci ¿ycia wszystkich cz³onków spo³eczeñstwa, bez wzglêdu na ich pozycjê. Uczniowie powinni uœwiadamiaæ sobie niebezpieczeñstwa impulsywnego dzia³ania, niedbalstwa, poszukiwania wra¿eñ i innych poczynañ, które ;r, mog¹ zniszczyæ ¿ycie ludzkie. Ni,e M. B. McGraw Growth. New York 1935; Appleton-Century-Crofts; Ine:, s. 4. ~ Patrz: Rozdzia³y 9, 23 i 25. 'Bro«~nell ZV. A. i E. E. Mosher Meaningful versus Mechanical Learning: A Studg in Grade 111 Subtraction. "Dulce University Research Studies in Education". 1949. nr 8.-, postawy nauczycieli wobec niej 66 - 67-- fantazjowaniem 319 - 3201201' A. Alperæ Solving of Problem-Situations by Preschool Children. "Contributions to Education", nr 323, New York 1928, Teachers College, Columbia University.

Open Directory Project

Search:
Top » Society » People »


See also:

This category in other languages:
   
Azerbaijani  (8)   Belarusian  (6)   Breton  (12)  
Bulgarian  (100)   Chinese Simplified  (379)   Chinese  (180)  
Czech  (538)   Danish  (566)   Dutch  (1,166)  
Estonian  (8)   Farsi  (7)   Finnish  (148)  
French  (2,172)   German  (10,599)   Greek  (28)  
Gujarati  (0)   Hindi  (15)   Indonesian  (186)  
Italian  (784)   Japanese  (250)   Korean  (107)  
Kurdish  (6)   Latvian  (76)   Lithuanian  (41)  
Norwegian  (339)   Polish  (756)   Portuguese  (38)  
Romanian  (515)   Russian  (542)   Scots Gaelic  (2)  
Serbian  (93)   Slovak  (70)   Slovenian  (4)  
Spanish  (1,632)   Swedish  (392)   Tamil  (33)  
Tatar  (0)   Thai  (152)   Turkish  (565)  
Ukrainian  (40)   Vietnamese  (3)   Welsh  (3)  


Help build the largest human-edited directory on the web.
Submit a Site - Open Directory Project - Become an Editor

2. Definicje psychologii klinicznejPSYCHOLOGIA KLINICZNA W ZARYSIETote¿ dla rozwoju psychologii klinicznej niezwykle wa¿ny by³ fakt, ¿e oko³o 1950 roku rozwinê³a siê u nas szeroka i gwa³towna dyskusja na temat psychologii jako nauki. Psychologia introspekcyjna zosta³a wówczas poddana ostrej krytyce z punktu widzenia z jednej strony-teorii odzwierciedlania, z drugiej - koncepcji paw³owowskich. Pod obstrza³em krytyki znalaz³y siê równie¿ psychologiczne metody badañ, g³ównie metoda introspekcji oraz metoda testów (Tomaszewski T., 1952). Praktycznym rezultatem tej dyskusji by³o zamkniêcie poradni psychologicznych i psychohigienicznych, a utworzenie w miejsce poradni Instytutu oraz przychodni zdrowia psychicznego, w których psychologom zabroniono prowadzenia badañ testowych i odebrano im nawet prawo do pos³ugiwania siê tytu³em psychologa, zastêpuj¹c go nazw¹ "asystenta psychiatrycznego". Praktycznie by³a to niew¹tpliwie strata, jednak¿e dla teorii i. metodologii polskiej psychologii ta wielka dyskusja przynios³a równie¿ .niew¹tpliwe zyski. Zwrócê tu tylko uwagê na jeden moment, mianowicie, na przedyskutowanie podstawowych zagadnieñ psychologicznych w zwi¹zku z teori¹ i badaniami Pawiowa. Abstrahuj¹c od izolowanych g³osów nadmiernie zapalonych "paw³owistów", którzy, opieraj¹c siê na niedostatecznej znajomoœci prac Pawiowa i wysuwaj¹c logicznie p³ytkie argumenty, domagali siê wrêcz likwidacji psychologii jako nauki i zast¹pienia jej fizjologi¹ wy¿szej czynnoœci nerwowej, trzeba stwierdziæ, ¿e •- jak to wówczas nazywano - "paw³owizow-ainie" pozwoli³o dopiero: naszej psychologii w³¹czyæ siê w nurt wielkich przemian, jakie od dawn¹Wœród autorów amerykañskich doœæ powszechnie przyjêta jest szeroka definicja okreœlaj¹ca psychologiê kliniczn¹ jako psychologiczn¹ dyscyplinê "idiograficzn¹", tzn. zajmuj¹c¹ siê studiowaniem psychiki jednostki, w przeciwieñstwie do nauk psychologicznych "nomotetycznych", czyli d¹¿¹cych do wykrywania praw ogólnych. Przy takim rozumieniu do psychologii klinicznej zalicza siê równie¿ poradnictwo zawodowe, porady dla studentów college'ów, badania nad personelem kierowniczym w fabrykach, a zapewne te¿ i selekcyjne badania w przemyœle, bo i one polegaj¹ na psychologicznym badaniu jednostek (Wallen R. W., 1964, s. 23-4; Abt L. E. i Brower D., 1952, s. 14; Richards T. W., 1946, s. 3).nej grupy nozologicznej, lecz na opisie i psychologicznym wyjaœnieniu zaburzeñ. Okaza³o siê te¿, ¿e psychologowie kliniczni zdo³ali w tych "latach pogardy" wytworzyæ wyraŸne poczucie swej specyfiki i odrêbnoœci zawodowej. Wyrazi³o siê to m. in. w zorganizowaniu ju¿ w dwa lata póŸniej przez Komitet Psychologii Stosowanej Polskiego Towarzystwa Psychologicznego oddzielnej Konferencji Psychologów Klinicznych.c. Zachowanie i samoregulacja oœrodkowaCzêœæ teoretyczna, któr¹ reprezentuje "Psychologia kliniczna w zarysie", przedstawia ostatni¹ redakcjê wyk³adu uniwersyteckiego, jaki od kilku lat prowadzi autor dla studentów specjalizuj¹cych siê w psychologii klinicznej. Omówione tu zosta³y problemy i g³ówne wyniki badañ nad etiologi¹-przede wszystkim psychogenez¹-zaburzeñ zachowania, teoretyczne podstawy diagnostyki psychologiczno-klinicznej, czyli wnioskowania na zasadzie metod psychologicznych, o defektach osobowoœci } ich uwarunkowaniu, a wreszcie psychologiczny mechanizm najczêœciej stosowanych technik psychoterapeutycznych. Zadaniem tej czêœci jest po- 'organizmu w œrodowisku. Z chwil¹, gdy w XIX wieku dusza zosta³a ostatecznie relegowana z psychologii do metafizyki i teologii, wyjaœnienie to okaza³o siê niewystarczaj¹ce, ale problem pozosta³ i czeka³ na naukoweWARSZAWA 1969 PAÑSTWOWE WYDAWNICTWO NAUKOWE14Rozdzia³ I wiedźmin Pozycjonowanie stron SÅ‚awno Przewozy autokarowe Åšmieszne filmy mzuyka telewizor lcd samsung POL HOL slownik Public Relations Polsko Holenderski