www.katalog.auto-abc.com.pl Open Directory > News > Newspapers >
Ponadto czynniki oddzia³ywaj¹ce co dzieñ tv œrodowisku dziecka przyczynia.j¹ siê do zaniku g~ua³town~·ch w~·buchów- emocjonalni-ch. Starsi upominaj¹ je, ¿eby siê ..trzyma³o ~- garœci". Przyk³ad doros³ych i innych dzieci, a czêsto ich w-yszvdzanie, n-~-~x,-iera na nie nacisk, ¿eby nie by³o "p³aczk¹" czy "strachaj³¹". Ma ono ró~~-nie¿ okazjê do stwierdzenia, ¿e gwa³towne wybuchy niekiedy nie rozwi¹zuj¹ problemu, ale w gruncie rzeczy aêszcze go pogarszaj¹.Thorndike E: L. Psychology of Wants, Interests and Aititudes. New York 1935, Appleton-Century-Crofts, Ine.Nauczyciel, który nauczy³ siê oceniaæ ucznia jako osobê, a nie uwa¿aæ ~~~'~~~ go za jednostkê statystyczn¹, uczyni³ pierwszy wielki krok, ¿eby staæ siê bystrym obserwatorem zachowania siê ucznia. Wybór w³aœciwych metod nauczania zale¿y od tego, jak dobrze umiemy obserwowaæ uczniów w dzia³aniu w ich szkolnym otoczeniu. Dziêki sta³ej i wnikliwej obserwacji gromadzimy cz¹stki sk³adaj¹ce siê na faktyczny obraz, do którego na le¿y dopasowaæ nasze metody nauczania. Obserwacja to coœ wiêcej ni¿ zwyk³e patrzenie i s³uchanie. ¯eby byæ dobrym obserwatorem, trzeba wiedzieæ, na co patrzeæ i czego s³uchaæ. Udzielanie pomocy we w³aœci wym czasie zale¿y wiêc od tego, jak dobrze nauczyciel zaobserwowa³ ró¿ne przejawy g³ównych tendencji w przystosowawczym zachowaniu ciê dziecka.q. :g~~- a dojrzewanie 367 - 368 - - a nauczanie 30 - 33stu, wagi i innych cech fizycznych. Aczkolwiek mo¿e siê wydawaæ, ¿e takie pomiary nie maj¹ praktycznej wartoœci, to gdy siê je przeprov~~adza przez d³u¿szy okres czasu, mog¹ one dostarczyæ cennych informacji o istocie rozwoju fizycznego i ró¿nych czynnikach, które wywieraj¹ :up³yw na ten rozwój. Kiedy stosuje siê dane przeciêtne, mo¿e to przys³oniæ indywidualne ró¿nice dotycz¹ce pewnych cech charakterystycznych. Rysunek 8 - 4 wskazuje, ¿e krzywa przeciêtnego rozwoju wznosin -.... . . f ,. ; . . . ,. : ,... . . , .Thoz°ndike zmodyfikowa³ swoje stanowisko na pocz¹tku lat trzydzie_y. ch XX wieku w rezultacie przeprowadzonych przez siebie badañ. `,'; ~~-m o'.~resie po³o¿y³ on wiêkszy nacisk na prawo æwiczenia i o wiele . :~~.zv nacisk na prawo efektu. Na podstawie wyników tego rodzaju ~_:~_~-.~ .-mentów, jakie opisywaliœmy w rozdziale 1 17, doszedx on do wnio___ _. _. u=-iczenie samo przez siê nie powodowa³o uczenia siê. PowtarzaWielu badaczy zajmowa³o siê scis³ym zv~n¹zkiem pomiêdzy czterema aspektami jêzyka - mówieniem, s³uchaniem, czytaniem i pisaniem 524_ siê dziewczynki czy ch³opca, które dowodzi sk³onnoœci do regresji. Poznanie stosunkó~~t~, jakie istniej¹ w rodzinie i pomiêdzy kolegami, moŸe rzuciæ pem-ne ~,:.-i¹r³~~a ~a cz~-nniki specjalne powoduj¹ce, ¿e uczniowi. z pizycz~-n emoc;~o~nain~ch n:e osp.a~aj¹ pe5t~n~-ch intelektualnych i spo³ecznych standardów oraz nie ~-ykazuj¹ zdolnoœci. które ~~- innych warunkach mog³yby siê ujawniæ.25a-, ich lêk 117 - 118, 232, 255 - 256, 257National Society for the Study of Education Learning and Instruction, Forty-ninttt Yearbook, Czêœæ I, Chicago 1940, University of Chicago Press.Wiele czynników wp³ywa na podatnoœæ dziecka na strach. Wszystko, co os³abia dziecko albo obni¿a jego pewnoœæ siebie, mo¿e sprawiæ, ¿e bêdzie ono bardziej podatne na strach. Jego sk³onnoœæ do odczuwania obaw mo¿e zwiêkszyæ siê na skutek os³abienia spowodowanego chorob¹ czv zrnêcze~'_orn. ~llo'ze ono spotkaæ siê z ¿¹daniami, które przezwyciê¿~~ . _ ~.__:.:~~-~~~c~. z -.:~^~._-~~~i za~r-a¿aj¹c~~mi jego poczuciu bezpieRozwój motoryczny w czasie pierwszych 15 miesiêcyw :stórych dadz¹ siê zastosowaæ pewne elementy pier~~szego doœwiadcze- ,' nia. Teoria generalizacji doœwiadczeñ podkreœla znaczenie transferu do393- przed zwierzêtami 245, 246 -, przezwyciê¿enie go 248 - 249 -, rodzaje 246 - 2473 6 e
*- œwiadomoœæ ->G-25* Dok³adniejsze omówienie dziejów polskiej psychologii klinicznej w okresie dwudziestolecia Polski Ludowej przedstawi³ K. Obuchowski (1965, s. 114).Psychologia kliniczna zajmuje siê w³aœnie przede wszystkim tym "psychologicznym aspektem" zaburzeñ psychicznych. Nie jest ona bynajmniej identyczna z psychoanaliz¹, a chocia¿ wch³onê³a pewne wartoœciowe idee ró¿nych kierunków psychoanalitycznych, w jeszcze wiêkszym stopniu opiera siê na badaniach nad uczeniem siê i odruchami warunkowymi, nad swoistoœci¹ dzia³ania w warunkach stressu psychicznego itd. Dysponuj¹c ju¿ sporym zasobem faktów, pewn¹ - chocia¿ stale jeszcze niewystarczaj¹c¹ - znajomoœci¹ praw psychologicznych rz¹dz¹cych powstawaniem zaburzeñ zachowania oraz psychologicznych mechanizmów, które mo¿na uruchamiaæ w celach korektywnych, rozpatruje ona patologiczne zaburzenia zachowania w kontekœcie spo³ecznym, widz¹c w nich nie tylko przyczynê zak³óceñ w stosunkach osobnika z jego otoczeniem, ale te¿ czêœciowy, a nieraz nawet ca³kowity skutek tych zak³óceñ. Doceniaj¹c znaczenie uwarunkowañ biologicznych, np. organicznych defektów mózgu, bierze ona jednak pod uwagê, ¿e nawet chory psychicznie pozostaje istot¹ spo³eczn¹, i analizuje, jaki wp³yw na patologiczne zachowanie maj¹ aktualne stosunki spo³eczne chorego, jak dalece one prowokuj¹ te zachowania, a nawet pogarszaj¹ jego stan i stara siê je kszta³towaæ tak, aby nie szkodzi³y mu, lecz-przeciwnie-dzia³a³y korekcyjnie. Poniewa¿ cz³owiek jest zarówno ¿ywym organizmem, jak i cz³onkiem spo³eczeñstwa, oba ujêcia - biologiczne i psychologiczne - daj¹ dopiero pe³ny pogl¹d na choroby psychiczne, ich genezê i w³aœciwy sposób walki z nimi.DRUKARNIA UNIWERSYTETU JAGIELLOÑSKIEGO, KRAKÓWNa podkreœlenie zas³uguje te¿ fakt, ¿e równoczeœnie z tymi dyskusjami, jeszcze w 1950 roku, wprowadzono reformê uniwersyteckich studiów psychologicznych. Stworzono oddzielne studium i magisterium z psychologii, z mocn¹ podbudow¹ przyrodnicz¹, obejmuj¹ce oprócz teoretycznych przedmiotów zawodowych-60 godzin rocznie wyk³adu z psychiatrii i neurologii oraz 120 godzin æwiczeñ z metod badania osobowoœci. .W roku 1963 program ten zosta³ uzupe³niony przez wprowadzenie od IV roku studiów specjalizacji, w tym dwóch kierunków specjalizacyjnych, z psychologii klinicznej doros³ych i z psychologii kliniczno-wychowaw-czej. Specjalizacja objê³a 60 godzin wyk³adów kursowych, 60 godzin æwiczeñ, 90 godzin æwiczeñ terenowych (sta¿ów) w instytucjach zatrudniaj¹cych psychologów klinicznych (nie licz¹c dwóch miesiêcznych praktyk wakacyjnych), wyk³ady monograficzne i specjalistyczne seminaria dyplomowe. W ten sposób zosta³a stworzona baza dla dalszego rozwoju psychologii jako nauki i dla kszta³cenia przysz³ych psychologów klinicznych.Druga grupa somatycznych urz¹dzeñ samoregulacyjnych s³u¿y likwidacji uszkodzeñ, goi rany, walczy z bakteriami, które wtargnê³y w g³¹b organizmu itd., ponadto zaœ zabezpiecza ustrój przed dalszymi uszkodzeniami danego rodzaju, mianowicie przez wytwarzanie przeciwcia³ decyduj¹cych o specyficznej odpornoœci na przebyt¹ chorobê zakaŸn¹. H. Selye (1960) okreœli³ stan, jaki w organizmie wywo³uje czynnik uszkadzaj¹cy, czyli "sitressor", terminem "stress" i opisa³ przebieg walki ustroju ze stres-sorem. Istot¹ tego procesu jest stopniowe przystosowanie ustroju do danego stressora i dlatego Selye nazwa³ go "zespo³em adaptacyjnym" (adaptation syndrome). Na proces przystosowania sk³adaj¹ siê dwa podzespo³y: lokalny, czyli LAS (!oca! adaptation syndrome) i ogólny, GAŒ (genera³ adaptation syndrome). LAS powstaje w miejscu zaatakowanym przez dany stressor i ma charakter specyficzny, dostosowany do natury danego stressora, natomiast GAŒ obejmuje reakcje niespecyficzne, stanowi¹ce stereotypow¹ odpowiedŸ organizmu na ka¿dy stressor. GAŒ przebiega w trzech fazach: l) faza alarmowa polega na ogólnej mobilizacji organizmu poprzez mechanizmy endokrynologiczne; 2) w fazie przystosowania, czyli odpornoœci, odczyn obronny koncentruje siê w miejscu uszkodzenia wzmacniaj¹c dzia³aj¹cy tam LAS, i wreszcie 3) faza wyczerpania zachodzi wtedy, gdy w fazie drugiej nie udaje siê zlikwidowaæ uszkodzenia; nastêpuje wówczas ponowne uogólnienie zaburzenia, stanowi¹ce jednak tym razem objaw nie mobilizacji, lecz utraty przez ustrój zdolnoœci obronnych. Je¿eli organizm nie otrzyma wówczas pomocy lekarskiej, nastêpuje zgon.Napisali:4 Taka koncepcja pokrywa siê z tez¹ T. Tomaszewskiego, który wi¹¿e "psychicz-noœæ" z rozumieniem "znaczenia" zdarzeñ (1963, s. 18 - 19) oraz z sugesti¹ B. M. Tiep-³owa (1952), aby "psychicznoœæ" wi¹zaæ z treœci¹ odzwierciedlania zdarzeñ w mózgu. Por. równie¿ £owicki A., 1960, s. 150.Dziœ powstaj¹ jeszcze inne, lepsze mo¿liwoœci rozwi¹zania tego problemu na podstawie pewnych elementów cybernetyki i teorii informacji. Mo¿na mianowicie powiedzieæ, ¿e procesy nerwowe sk³adaj¹ce siê na mechanizm zachowania polegaj¹ w istocie na przekazywaniu przez sieæ nerwow¹ informacji o tym, co siê dzieje w samym organizmie i w jego otoczeniu. Informacje s¹ przez uk³ad nerwowy kodowane szyfrem impulsów elektrycznych i w tej formie przekazywane do oœrodków, gdzie ulegaj¹ odpowiedniej przeróbce na podstawie zmagazynowanego w mózgu doœwiadczenia, a potem s¹ podawane dalej, do efektorów. Tak pojmowane procesy nerwowe posiadaj¹ dwojakie w³aœciwoœci. Po pierwsze - stanowi¹ czynnoœæ bioelektryczn¹ (i biochemiczn¹) okreœlonych struktur nerwowych; ten ich aspekt bada neurofizjolog poznaj¹c jednak w ten sposób tylko technikê przekazywania informacji. Wyjaœnienie zachowania wymaga jednak równie¿ znajomoœci treœci informacji biegn¹cych przez sieæ nerwow¹. Treœæ informacji nie mieœci siê w siatce pojêæ fizjologicznych, stanowi psychologiczn¹ w³aœciwoœæ procesów kieruj¹cych zachowaniem i jest przedmiotem badañ psychologii jako oddzielnej nauki4. Procesy nerwowe wchodz¹ce w sk³ad mechanizmu zachowania mo¿na wiêc równie dobrze okreœliæ jako "psychiczne", jak te¿ jako "fizjologiczne", dadz¹ siê one bowiem opisywaæ w podwójnych terminach: psychologicznych, gdy bierzemy pod uwagê treœæ informacji oraz fizjologicznych, gdy opisujemy sposób, w jaki informacje s¹ szyfrowane i przewodzone przez okreœlone struktury nerwowe. Takie ujêcie podkreœlaj¹ce - równie jak dawniejsze teorie - nierozdzielnoœæ "tego co psychiczne" i "tego co fizyczne" jest jednak lepsze od tamtych, poniewa¿ dok³adniej okreœla stosunek psychicznych i fizjologicznych w³aœciwoœci procesów kieruj¹cych zachowaniem, uwzglêdniaj¹c znaczenie jednych i drugich dla wyjaœnienia zachowania i wskazuj¹c kierunek, w jakim powinna iœæ naukowa synteza danych psychologii i neurofizjologii.
wiedźminPozycjonowanie stronSławnoPrzewozy autokaroweŚmieszne filmycmsblack penguinimprezy katowicenauka jazdy Krakównieruchomości Sopot