www.katalog.auto-abc.com.pl Open Directory > Arts > Eo W. F. Ogburn i M. F. Nimkoff Sociolog~. Wyd. 3, Boston 1958, HoughLon Mifflin Company, s. 266 - 267.-, problemy poruszania siê i orientacji w przestrzeni 141 -142Edward Lee Thorndike (1874 -1949) uwa¿any jest powszechnie za najwybitniejszego przedstawiciela psychologii wychowawczej nie tylko w Stanach Zjednoczonych, ale na ca³ym œ~eiecie. Da³ on swój v~~k³ad do badañ i teorii uczenia siê oraz do ps5-choiog~i ró¿nic indywidualnych, testowania i psye?_ologii spo³eczm.ej. Prz3-czyni³ siê równie¿ w sposób istotny do rozs~-o;u psychologii czytania i arytmetyki 13.4Q J. E. Anderson The Psychology of Development and Personal Adjustment. New York 1949, Henry Holt. Company, Inc., s. 321.-, v~·czasny okres rozw oju 307 - 311 - wobec samego siebie 226 - 227 -, wymiary 311 - 31258611. Dom. Sytuacja domowa wywiera du¿y wp³yw na ¿ycie i uczenie siê dziecka. Je¿eli nauczyciel pragnie zrozumieæ zachowanie dziecka, po¿¹dane jest, ¿eby odwiedzi³ jego dom i w ten sposób zyska³ pewien ~,gl¹d w stosunki rodzinne, postawy rodziców i ogólne warunki ¿yciowe. Dok³adna znajomoœæ sytuacji rodzinnej mo¿e byæ bardzo pomocna w nauczaniu.1. Rówwzoœæ wszystkich Ludzi. Cechy, które czyni¹ cz³owieka cz³owiekiem, s¹ wspólne dla wszystkich ludzi. Jest to podstawa zasady równoœci, która z kolei wymaga wzajemnego poszanowania.I44r Jak pov~~iedzieliœmy wy¿ej, w miarê jak dziecko dorasta, «·ykazuje ', ono tendencjê do przechodzenia od wyra¿ania siebie ,;ca³ym sercem"rzymy przyswajanie, mierzymy równie¿ przechowywanie. Bez zdolnoœci przechowywania skutków uprzednich doœwiadczeñ uczenia siê nie móg³by istnieæ postêp od jednego okresu uczenia siê do nastêpnego. Opanowanie materia³u objêtego nauczaniem do momentu pierwszego formalnego badania testowego okreœla siê zwykle mianem przyswajania poczdtkowego. Zdolnoœæ zachowania przyswojonego ju¿ materia³u w ci¹gu pewnego czasu mo¿na okreœliæ jako przec~oiuan¿e w³aœciwe.Informacja zawsze upraszcza zagadnienie oceny. ¯adna decyzja nie by³aby trudna, gdyby znana by³a wystarczaj¹ca liczba faktów dotycz¹cych warunków, które wywieraj¹ na ni¹ wp³yw. Osoba, która dobrze zna sytuacjê albo z poprzednich doœwiadczeñ, albo po przestudiowaniu jej, posiada kwalifikacje do podjêcia decyzji zwi¹zanych z t¹ sytuacj¹. Jest to fundamentalna zasada, na której opiera siê amerykañski system s¹downictwa. Postawienie sprawy przed s¹dem stanowi okazjê do ujawnienia faktów, które umo¿liwiaj¹ sêdziemu albo ³awie przysiêg³ych podjêcie sprawiedliwej i rozumnej decyzji. Szacunek dla faktów to cecha ró¿ni¹ca wybitn¹ jednostkê na stanowisku kierowniczym, czy to w œwiecie interesów czy w rz¹dzie, od ludzi ni¿szej rangi. "Poka¿cie mi m³odego cz³owieka, który posiada przeszkolenie w zakresie wykrywania faktów, a ja poka¿ê wam potencjalnego przysz³ego kierownika", oœwiadczy³ prezes wielkiego amerykañskiego towarzystwa akcyjnego. Wielcy ludzie podejmuj¹ wielkie decyzje determinowane faktami.Ch³opcy i dziewczêta zaczynaj¹ pr¿ejawiaæ zainteresowanie mo¿liwym wyborem zawodu wó~Tczas, kiedy s¹ w okresie dorastania. Wczeœniejsze, nierealistyczne i impulsywne cele ustêpuj¹ aspiracjom bardziej bezpoœrednio` zW i¹zanym z przesz³ymi doœwiadczeniami. Wybór zawodu to problem trudny dla m³odych ludzi; których ókazje do pracy ograniczaxy siêRussel D. H. Children s Thinking. Boston 1956, Ginn and Company.i ich wyra¿ania. Zdolnoœæ wyra¿ania myœli w postaci s³ów i innych symboli wi¹¿e siê bardzo œciœle ze zdolnoœci¹ uczenia siê przedmiotów przyx~odniczych. Abstrakcja i uogólnianie zale¿¹ od zdolnoœci definiowania pojêæ oraz pos³ugiwania siê w myœleniu s³owami, zamiast przedmiotami i zwi¹zkami, które s³owa te przedstawiaj¹.i drugiego, oraz zastosowania klas homogenicznych, albo indywidualizovs·ania nauczania w jednej klasie heterogenicznej. Po trzecie, poniewa¿ nie istniej¹ gotowe i ³atwe do ustalenia kategorie czy typy, problem klasyfikacji w celach szkolenia jest tym trudniejszy i nasuwa trudnoœci zarówno o charakterze administracyjnym, jak i natury pedagogicznej.funkcji jego uczenia siê w ca³okszta³cie jego zachowania siê. Jêzyk jest œrodkiem wyrazu, a wyra¿anie myœli potrzebne jest do komunikowania siê. Uczeñ, który sprawnie pos³uguje siê jêzykiem, potrafi lepiej myœleæ i bêdzie lepiej rozumiany przez kolegów szkolnych i inne osoby. Z druSkinner C. E. i inni Readings in Psychology. New York 1935, Rinehart Company, Inc., rozdzia³y 12 - 15.

Open Directory Project

Search:
Top » Arts »

See also:

This category in other languages:
   
Afrikaans  (37)   Albanian  (130)   Arabic  (325)  
Armenian  (67)   Asturian  (31)   Azerbaijani  (23)  
Basque  (500)   Belarusian  (32)   Bosnian  (58)  
Breton  (41)   Bulgarian  (277)   Catalan  (5,304)  
Chinese Simplified  (1,925)   Chinese  (652)   Croatian  (333)  
Czech  (2,333)   Danish  (7,531)   Dutch  (6,011)  
Esperanto  (1,197)   Estonian  (100)   Faroese  (4)  
Farsi  (128)   Finnish  (1,103)   French  (19,602)  
Frisian  (9)   Furlan  (24)   Galician  (242)  
German  (41,954)   Greek  (426)   Gujarati  (22)  
Hebrew  (979)   Hindi  (138)   Hungarian  (438)  
Icelandic  (37)   Indonesian  (194)   Interlingua  (5)  
Irish  (22)   Italian  (20,262)   Japanese  (19,866)  
Kannada  (14)   Kashubian  (10)   Kazakh  (3)  
Korean  (315)   Kurdish  (94)   Latin  (17)  
Latvian  (32)   Lithuanian  (498)   Luxembourgish  (1)  
Macedonian  (24)   Malay  (32)   Marathi  (6)  
Norwegian  (2,463)   Occitan  (24)   Ossetian  (3)  
Polish  (4,257)   Portuguese  (1,842)   Punjabi  (16)  
Romanian  (938)   Romansh  (8)   Russian  (4,876)  
Sardinian  (85)   Scots Gaelic  (25)   Serbian  (236)  
Sicilianu  (9)   Slovak  (188)   Slovenian  (15)  
Spanish  (17,478)   Swahili  (3)   Swedish  (3,996)  
Tagalog  (25)   Taiwanese  (7)   Tamil  (34)  
Tatar  (8)   Telugu  (69)   Thai  (19)  
Turkish  (1,999)   Ukrainian  (300)   Vietnamese  (53)  
Welsh  (14)  

Help build the largest human-edited directory on the web.
Submit a Site - Open Directory Project - Become an Editor

Z drugiej strony jednak ró¿ne warunki, w jakich pracuj¹ psychologowie kliniczni i ró¿ne problemy, z którymi siê stykaj¹, wymagaj¹ uwzglêdnienia tej specyfiki w ich praktycznej dzia³alnoœci. Sprawa ta jest u nas jeszcze s³abo opracowana, dlatego te¿ nieraz s³yszy siê g³osy praktyków, którzy-na przyk³ad na Zjazdach Polskiego Towarzystwa Psychologicznego - domagaj¹ siê pomocy i konsultacji w swej pracy zawodowej. Potrzebie tej ma w pewnym choæby stopniu zadoœæuczyniæ druga, praktyczna czêœæ obecnego tomu. Zawiera ona omówienie funkcji pe³nionych przez psychologów klinicznych w czterech dziedzinach praktyki spo³ecznej, mianowicie: w psychiatrii doros³ych, w kliniczno-wychowaw-czej psychologii dzieci i m³odzie¿y, w klinice ogniskowych uszkodzeñ mózgu i w wiêziennictwie. Czêœci te zosta³y napisane przez autorów maj¹cych wieloletnie praktyczne doœwiadczenie w danej dziedzinie, przy czym nacisk po³o¿ono na pokazanie kazuistyki, tzn. konkretnych przyk³adów demonstruj¹cych diagnostyczne i psychokorekcyjne czynnoœci psychologa. W rozdziale o wiêziennictwie sporo miejsca poœwiêcono równie¿ teoretycznym zagadnieniom resocjalizacji z uwagi na to, ¿e choæ w polityce penitencjarnej naszego kraju k³adzie siê du¿y nacisk na postulat resocjalizacji przestêpców, w praktyce nie zawsze jeszcze jasno rozumie siê i samo pojêcie resocjalizacji, i wynikaj¹ce st¹d naukowe przes³anki dla racjonalnej, reedukacyjnej dzia³alnoœci wiêzieñ.Ju¿ Fechner mówi³ o "identycznoœci" procesów psychicznych i nerwowych, tj. wysuwa³ koncepcjê, któr¹ mo¿na by nazwaæ "psychologiczn¹Równie¿ i termin "psychologia kliniczna" bywa rozumiany doœæ ró¿norodnie. Dla przyk³adu przytoczymy trzy definicje spotykane w literaturze. Doœæ powszechna jest koncepcja ograniczaj¹ca psychologiê kliniczn¹ do psychologicznego badania chorobowych zaburzeñ psychicznych. Tak rozumiana dyscyplina ta zajmuje siê stosowaniem wiedzy i metodologii psychologicznej do pomocy lekarzowi psychiatrze w stawianiu diagnozy i w terapii chorób psychicznych. Na tym stanowisku stoi np. wspomniany Jones, który w konsekwencji uto¿samia psychologiê kliniczn¹ z "psychopatologi¹ stosowan¹".Teoretyczny rozwój psychologii klinicznej wi¹¿e siê z powstaniem oddzielnej Katedry Psychologii Klinicznej przy Uniwersytecie Poznañskim oraz uniwersyteckich zak³adów psychologii klinicznej przy Uniwersytecie Warszawskim i przy Uniwersytecie Jagielloñskim. W instytucjach tych, oprócz szkolenia przysz³ych psychologów klinicznych, prowadzi siê badania maj¹ce dostarczyæ naukowych podstaw dla praktyki klinicznej, badania metodologiczne oraz d¹¿y siê do stworzenia teorii psychologii klinicznej dostosowanej do warunków polskich i wytyczaj¹cej problematykê dalszych badañ z tej dziedziny. Sprawy te by³y przedmiotem obrad II Konferencji Psychologów Klinicznych (Warszawa 1962 r.), na której oprócz problemów teoretycznych przedstawiono równie¿ spory dorobek badawczy oraz wysuniêto projekt zawodowej specjalizacji dla pracuj¹cych ju¿ zawodowo psychologów klinicznych (Obuchowski K., 1963).cym np. o zagadkowym i niezrozumia³ym przechyle. W tych warunkach u niektórych pilotów dochodzi do ostrej dezorganizacji (niedostrzeganie aparatów, fa³szywe odczytanie ich pokazañ, utrata zaufania do aparatury), która nieraz koñczy siê katastrof¹ (Boesler P., 1965). Konieczna staje siê wiêc zarówno niezwykle staranna selekcja kandydatów do tego rodzaju zawodów, jak te¿ bie¿¹ce badania ich stanu psychicznego przed ka¿dorazowym przyst¹pieniem do pracy, jak wreszcie opracowanie programu szkolenia, opartego na naukowej znajomoœci wymaganych dzia³añ, uodparniaj¹cego ich na trudnoœci i uwzglêdniaj¹cego te¿ koniecznoœæ wypoczynku i ochrony przed przeci¹¿eniem uk³adu nerwowego. Udzia³ psychologów klinicznych w takich badaniach wydaje siê równie wa¿ny jak udzia³ lekarzy, fizjologów itd.Samoregulacja autonomiczna stanowi¹ca istotê celowoœci w przebiegu procesów somatycznych obejmuje mechanizmy zawiaduj¹ce gospodark¹ wewnêtrzn¹ organizmu i zabezpiecza mu minimum warunków potrzebnych do utrzymania ¿ycia i zdrowia, jednak¿e owa - jak j¹ okreœli³ Can-non - "m¹droœæ cia³a" nie wystarcza ca³kowicie do tego celu. Organizm dysponuje ograniczonymi mo¿liwoœciami uzupe³niania z w³asnych zasobów niedoboru wody czy cukru, musi wiêc pobieraæ stale odpowiednie substancje ze swego otoczenia, a od gojenia ran wa¿niejsza wydaje siê*- œwiadomoœæ ->Biblioteka yniwêrsYtecka,wWarszawi»24Dziœ powstaj¹ jeszcze inne, lepsze mo¿liwoœci rozwi¹zania tego problemu na podstawie pewnych elementów cybernetyki i teorii informacji. Mo¿na mianowicie powiedzieæ, ¿e procesy nerwowe sk³adaj¹ce siê na mechanizm zachowania polegaj¹ w istocie na przekazywaniu przez sieæ nerwow¹ informacji o tym, co siê dzieje w samym organizmie i w jego otoczeniu. Informacje s¹ przez uk³ad nerwowy kodowane szyfrem impulsów elektrycznych i w tej formie przekazywane do oœrodków, gdzie ulegaj¹ odpowiedniej przeróbce na podstawie zmagazynowanego w mózgu doœwiadczenia, a potem s¹ podawane dalej, do efektorów. Tak pojmowane procesy nerwowe posiadaj¹ dwojakie w³aœciwoœci. Po pierwsze - stanowi¹ czynnoœæ bioelektryczn¹ (i biochemiczn¹) okreœlonych struktur nerwowych; ten ich aspekt bada neurofizjolog poznaj¹c jednak w ten sposób tylko technikê przekazywania informacji. Wyjaœnienie zachowania wymaga jednak równie¿ znajomoœci treœci informacji biegn¹cych przez sieæ nerwow¹. Treœæ informacji nie mieœci siê w siatce pojêæ fizjologicznych, stanowi psychologiczn¹ w³aœciwoœæ procesów kieruj¹cych zachowaniem i jest przedmiotem badañ psychologii jako oddzielnej nauki4. Procesy nerwowe wchodz¹ce w sk³ad mechanizmu zachowania mo¿na wiêc równie dobrze okreœliæ jako "psychiczne", jak te¿ jako "fizjologiczne", dadz¹ siê one bowiem opisywaæ w podwójnych terminach: psychologicznych, gdy bierzemy pod uwagê treœæ informacji oraz fizjologicznych, gdy opisujemy sposób, w jaki informacje s¹ szyfrowane i przewodzone przez okreœlone struktury nerwowe. Takie ujêcie podkreœlaj¹ce - równie jak dawniejsze teorie - nierozdzielnoœæ "tego co psychiczne" i "tego co fizyczne" jest jednak lepsze od tamtych, poniewa¿ dok³adniej okreœla stosunek psychicznych i fizjologicznych w³aœciwoœci procesów kieruj¹cych zachowaniem, uwzglêdniaj¹c znaczenie jednych i drugich dla wyjaœnienia zachowania i wskazuj¹c kierunek, w jakim powinna iœæ naukowa synteza danych psychologii i neurofizjologii. wiedźmin Pozycjonowanie stron SÅ‚awno Przewozy autokarowe Åšmieszne filmy Sny wynajem dÅ‚ugoterminowy folia pÄ™cherzykowa nowoÅ›ci filmowe bsd